هر لحظه یکیشون تو میدان دیدم قرار می گیره و لحظه بعد ، یکی دیگه ...

احساس می کنم زندگیم درحالیکه خیلی خوبه ، اونی نیست که باید باشه ... 

بدش اینجاست که نمی دونم چی باید باشه ، یا چطور باید بشه اونی که باید باشه ...

گاهی  از خودم و زندگی متنفر می شم ...

هر چیز کوچکی ذهنمو به هم می ریزه ... 

مثلا  تصمیم ساده ای که گرفتم ...

اصل  تصمیم گرفتن که برام سخته ...

کاری که کردم ...

قیافه م ...

کاری که نکردم ...

عقایدم ... 

هدف های بلند مدتی که چند ساعتی که بهشون فکر کردم ، برام دست نیافتنی جلوه می کنن ... 

---

از اینکه مرتب منتظر گذشتن این روزها و رسیدن روزهای جدید باشم بیزارم ...

---

شهرزاد جون ، من هروقت میام اینجا چیزی بنویسم ، قبلش نوشته های تورو می خونم ، بعد دیگه وقت نمی کنم چیزی بنویسم یا ذهنم فراموش می کنه چیزی که می خواستم بگمو!

دوس دارم دس نوشته هاتو ، مرسی

---

"یه دوست ساده قدیمی" ، متاسفم اگه کم سر زدم بهت ،

 به طور کلی ، کم و بیش از اینجا بریده شدم به خاطر کمبود وقت یا به عبارتی عدم برنامه ریزی متناسب خودم.

البته ، من نشناختمت،آدرسی نذاشته بودی ، می شه یه آدرسی بدی ؟ وبلاگی، ایمیلی ، یا خودتو معرفی کنی. 

دوس ندارم دوستای قدیمیمو از دست بدم .