خانه کوچک من

و پازلی از اتفاقات کنار هم چیده می شوند تا برسند به یک حادثه ...

و بعد آدم به گذشته فکر می کند که چه حادثه هایی از بیخ گوشش گذشته و به خودش می گوید از این به بعد بیشتر مواظب خواهم بود ....

آخر سر هم کلی خدا را شکر می گوید که بدتر نشده ...

راستی که سلامتی نعمتی است که تا از دستش ندهیم قدرش را نمی دانیم .

خونین آمد تو ... دلم ریش شد ...
صورتش کلی زخمی شده ...

خدایا شکر ... همیشه جای شکرش را باقی می گذاری ... همیشه می شود بدتر از این باشد ....

شکر ...

سایه ای بدون حجم ... 
بدون رنگ ...
بدون روح ...
.
.
.
سایه ای سیاه از بودن ...  

سایه یعنی نبودن نور ...
من یعنی ... نبودن زندگی ...

پ.ن.
دلمان می خواهد پادشاهی کنیم !
حالا که نمی توانیم ، نظرات را که می توانیم تایید کنیم !