خانه کوچک من

نازنیم آدم ...
قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید
یاد من باش که بس تنهایم
بغض آدم ترکید
گونه هایش لرزید

به خدا گفت " پدر "
من به اندازۀ ...
من به اندازۀ گل های بهشت
نه ، به اندازۀ عرش
نه ، نه ، ...
من به اندازۀ تنهایی ات ای هستی من
دوستدارت هستم
کوله اش را برداشت
راهی ظلمت پر شور زمین
طفلکی آدم ... بندۀ غمگین

در همان لحظۀ جانکاه هبوط
زیر لب های خدا باز شنید
نازنیم آدم
نه به اندازۀ تنهایی من
نه به اندازۀ عرش
نه به اندازۀ گل های بهشت
که به اندازۀ یک دانۀ گندم پسرم
یادم باش
نازنیم آدم
نبری از یادم ...

                                              که :" برون در چه کردی که درون خانه آیی ؟ "

هر لحظه خدا را شکر .