خانه کوچک من

امروز یه روز دیگه اس !
منم سرحالترم !
این خیلی خوبه !

برای خودم متاسفم که حس می کردم بودنم با نبودنم باید فرق داشته باشه 

نمی دونم برای چی هستم ؟

خدایا تو می خوای من چی کار کنم ؟ بگو ، من همون کارو انجام بدم . خب ؟

 

کلافه ام ....
نمی دونم چی کار کنم ... عصبی ام .... نمی  دونم چمه ...
سرم گیج می ره ....
چیزی ندارم بگم ...

 

روم نمیشه تو روی خدا نگاه کنم ...

 

 

زین باده ای که محتسب شهر
در کوچه می فروشد ارزان ،
غیر از خمار ، هیچ نخواهی دید .

من تشنه کام ساغر آن باده ام
کز جرعه ای ،
ویران کند ؛
               دوباره
                   بسازد ...

 

 
مهربان من ، دیشب که به خانه آمدم ، خانه را صحن گلزار و کلبه را طبلۀ عطّار دیدم . ضیفی مستغنی الوصف که مایۀ ناز و محرم راز بود ، گفت :" قاصدی وقت ظهر ، کاغذی سر به مهر آورده که سربسته به طاق ایوان است و گلدستۀ باغ رضوان ". فی الفور ،

                 مهر از سر نامه برگرفتم                 گویی که سر گلابدان است

ندانستم نامۀ خط شماست یا نافۀ مشک ختا ؟ نگارخانۀ چین است یا نگار خامۀ عنبرین ؟ پرسشی از حالم کرده بودی ؛ از حال مبتلای فراق که جسمش اینجا و جان در عراق است چه می پرسی ؟ " تا نه تصوّر کنی من از تو صبورم ! "
به خدا بی آن یار عزیز ، شهر تبریز برای من تب خیز است و از جان و عمر ، بی آن جان و عمر بیزارم . بلی ؛ فرقت یاران و تفریق میان جسم و جان بازیچه نیست . ایام هجر است و لیالی بی فجر . درد دوری هست و تاب صبوری نیست . رنج حرمان موجود است و راه درمان مسدود .

             یا رب تو به فضل خویشتن ، باری               زین ورطۀ هولناک ، برهانم

همان بهتر که چارۀ این بلا از حضرت _ جلّ و علا _ خواهم ، تا به فضل خدایی ، رسم جدایی از میان برافتد و بخت بیدار و روز دیدار ، بار دیگر ، روزی شود .               والسّلام

                                                                  " ابوالقاسم قائم مقام " ، منشآت ، به نقل از " برگزیدۀ متون ادب فارسی ".