خانه کوچک من

           مـرا مـیبینی و هر دم زیـادت میـکـنـی دردم      
                                             ترا میبینیم  و میلم  زیادت  میشود  هر دم

           ز سـامـانم نمیپرســی نمیـدانم چه سر داری    
                                              بدرمانم  نمیکوشی  نــمیدانی  مـگر  دردم

           نه راهست اینکه بـگذاری مــرا جـانـا و بـگریـزی      
                                               گذاری آر و بازم  پرس  تا خاک  رهت  گردم

          ندارم دسـتت از دامـن بجز در خـاک و آنــدم هم     
                                                 چو بر  خاکم  گذار  آری بگیرد  دامنت  گردم

           فرو رفت از غم عشقت دمم دم می دهی تا کی    
                                                   دمار از من  بر  آوردی  نمیگویی  بر  آوردم

           شبی دل را به تـاریکی زلـفت باز می جسـتـم     
                                                  رخت میدیدم و جامی هلالی باز میخوردم

          کشیـدم در بـرت نـاگاه و شد در تـاب گیسویـت     
                                                  نهادم بر لبت لب را و  جان و دل  فدا  کردم

          تو خوش میباش با حافظ برو گو خصم جان میده     
                                           چو گرمی از تو میبینم چه باک از خصم دم سردم

یه چیزی می خوام که بشه به بهانه اش زندگی رو زندگی کرد .

آفتاب می تابد ، نسیمی خنک می وزد . هوا عالی است ، بهاری است .
من اما گرمی می خواهم ... زیب کاپشنم را تا زیر گلویم بالا می کشم ... اثر ندارد ...
منتظرم ...
سوار اتوبوس می شوم ... دلم می خواهد اتوبوس بدون مقصدی مشخص ساعت ها و روزها و ماه ها ، و حتی شاید سال ها برود و من از شیشه بیرون را تماشا کنم و به هیچ چیز و هیچ کس فکر نکنم ... یک خلاء فکری می خواهم ... یک آرامش عمیق ، شاید به عمق سیاهچاله های فضایی ، به رنگ سفید یا سیاه ، سرد و خنک ، من یک عالمه اکسیژن می خواهم .

درست مثل آسمان بالای سرم ، که امروز گرفته بود و هوای گریه داشت ،
دل من هم مات و کدر شده  و هوای باریدن دارد ...

بی دلی در همه احوال خدا با او بود
                       او نمی دیدش و از دور خدایا می کرد !

دلمان همچین بی خیال زندگی شده است که آدم را ترس بر می دارد !

شده ایم مصداق : هر چه پیش آید خوش آید ....
زندگی تلاش می خواهد ... امید می خواهد ...  هدف می خواهد ...
آدم خودش باید زندگی را بسازد  .....
 

شب تاریک و سنگستان و مـو مست           قدح از دست مو افتاد و نشکست
نگـــهدارنــــده اش نــیکو نگــه داشت           وگرنه ، صد قدح نـفتاده بشکست

                                                                                   " بابا طاهر "

کاش این افکار ، این خیالات و اوهام ، این آدمای خیالی ، ازم دور می شدن ... دور و دورتر ...
کم کم دارم دیوونه می شم ...
زندگیِ من کو ؟ چرا چیزی نیست ؟ کی پاک کن کشیده رو خط ها ؟ من کجام ؟ خدا کجاس ؟
خدایا ، اگه تو تنهام بذاری دیگه هیچ کس و هیچ چیزو ندارم ... خودت خوب می دونی ، تنها دلخوشیم مهربونی و بزرگی توئه ... رهام نکن خدا ... من خیلی کوچیکم ، خیلی ضعیفم ، خیلی گناهکارم ...       می دونم توقع زیادیه .. اما .. دستمو بگیر ، منو با خودت ببر ... ببر به راه درست ...
خدایا ...

 

 

          

          

          

           

 

پارچۀ سیاه ... یه سجاده ... مهر و تسبیح ... یه دسته گل ... اشکای بی صدا ، شیون ، زاری ،          بی قراری ... برف ... سرما .... بخار .... آتیش... بوی دود ... بوی کندور .... بوی خاک ... بوی مرگ...