http://myhouse.blogfa.com/ fa blogfa.com Thu, 31 Jul 2008 18:42:18 GMT http://myhouse.blogfa.com/post-98.aspx همۀ سختیای راه رو که پشت سر بذاری، میرسی به قله ؛ به جایی که انگار زیباترین منظره های دنیا زیر پات جا موندن ... <BR>اونوقت در حالیکه  که انتظارشو نداری، نم بارون سر و روتو ، جسم و جونتو می شوره و زلالی قطره های آسمونی توی چشمات جا می گیره . <BR>باد مست و مهربون هم مثل همیشه ، وقتی خودتو انداختی تو بغلش نوازشت می کنه و بهت می گه آروم باش ، آروم ... <P></P> <P>بعد همون جا روی یه تخته سنگ دراز می کشی و دیگه به هیچی فکر نمی کنی ... <BR>هرز گاهی خورشید از لابلای ابرای نازک سرک می کشه و چشمتو می زنه، اما ابرا کوتاه نمیان و بارون بازم میباره ... <BR>چشماتو می بندی و به چیزی فکر نمی کنی  ... به هیچ چیز ... هیچ چیز ... </P> <P>کاش دنیا همین جا تموم می شد ... </P> Thu, 31 Jul 2008 18:42:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=myhouse&postid=98 myhouse http://myhouse.blogfa.com/post-98.aspx http://myhouse.blogfa.com/post-97.aspx می خواهم بمیرم<BR>نه اینکه قلبم از کار بایستد<BR>و  تنم سرد شود<BR>و با خاک یکسان شوم<BR>می خواهم بمیرم<BR>نه اینکه هیچ صدایی به گوشم نرسد<BR>و هیچ خورشیدی بر من نتابد<BR>و از دیدن ماه و ستارگان<BR>کور باشم<BR>می خواهم به مرگی کاملا غیر عادی بمیرم<BR>مرگی شبیه بخار شدن آب<BR>روئیدن دانه<BR>غروب خورشید<BR>ابری شدن آسمان<BR>می خواهم نیست شوم<BR>تا در دنیای دیگر ظاهر شوم<BR>دنیایی که هنوز آن را ننامیده ام<BR>دنیایی که مزه آن را کاملا نچشیده ام<BR>دنیایی شبیه عالم خیال<BR>که در آن همه چیز عادی باشد<BR>جز وحشت از نیستی<BR>جز درماندگی<BR>جز تنهایی <BR>                        "بیژن جلالی" Wed, 23 Jul 2008 16:41:25 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=myhouse&postid=97 myhouse http://myhouse.blogfa.com/post-97.aspx http://myhouse.blogfa.com/post-96.aspx لیلی<BR>چشمت خراج سلطنت شب را<BR>از شاعران شرق ،<BR>  طلب می کند<BR>من آبروی عشقم<BR>هشدار ... تا به خاک نریزی !<BR>پر کن پیاله را<BR>آرامتر بخوان<BR>آواز فاصله های نگاه را<BR>در باغ کوچه های فرصت و میعاد<BR>بگشای بند موی و بیفشان<BR>شب را میان شب<BR>با من بدار حوصله اما نه با عتاب !<BR>رمز شبان درد ،<BR>شعر من است<BR>گفتی :<BR>گل در میان دستت میپژمرد<BR>گفتم که : <BR>- خواب ،<BR>در چشم هایمان به شهادت رسیده است<BR>گفتی که  <BR>خوبترینی ؛<BR>آری ... خواب ام ،<BR>آرامگاه حافظ ام ،<BR>شعر ترم <BR>تارج سه ترک عرفانم<BR>درویشم ،<BR>          خاکم !!<BR>آینه دار رابطه ام ، بنشین <BR>بنشین ، کنار حادثه بنشین<BR>یا مرا به حافظه بسپار<BR>اما ... <BR>نام مرا ،<BR>بر لب مبند که مسموم می شوی .<BR>من داغ دیده ام !<BR>لیلی<BR>از جای پای تو .<BR>بر آستانۀ درگاه خوابگاه <BR>بر آستان درگاه<BR>بوی فرار می آید<BR>آتش مزن به سینۀ بستر<BR>با عطر پیکر برهنه و سبزت<BR>بنشین<BR>بانوی بانوان شب و شعر <BR>                                خانم</P> <P>لیلی کلید شهر<BR>در سینه بند توست<BR>آغوش باز کن<BR>دست مرا بگیر<BR>از چهار راه خواب گذر کن<BR>بگذار بگذریم زین خیل خفتگان<BR>دست مرا بگیر<BR>تا بسرایم :<BR>در دست های من<BR>بال کبوتریست !</P> <P>لیلی<BR>من آبروی عاشقان جهانم<BR>هشدار ... تا به خاک نریزی !<BR>من پاسدار حرمت دردم<BR>- چشمت خراج می طلبد ؟<BR>آنک خراج :</P> <P>لیلی<BR>وقتی که پاک می کنی خط چشمت را<BR>دیوارهای این شب سنگین را<BR>در هم شکسته ، آه ... که بیداد می کنی .<BR>وقتی که پاک می کنی خط چشمت را<BR>در باغ های سبز تنت ، شب را<BR>آزاد می کنی</P> <P>لیلی<BR>بی مرز باش<BR>دیوار را ، ویران کن<BR>خط را به حال خویش رها کن،<BR>بی خط و خال باش<BR>با من بیا ... همیشه ترین باش !!</P> <P>بارید شب<BR>بارش سیل اشک ها شکست ، <BR>خط سیاه دایرۀ شب را !<BR>خط پاک شد<BR>گل در میان دستم پرپر زد و فسرد<BR>در هم دوید خط<BR>ویران شد !</P> <P>لیلی <BR>بی خط و خال باش<BR>با من بیا کن خوبترینم<BR>با من که آبروی عشقم<BR>با من شعرم ... شعرم ... شعرم !<BR>وای... <BR>در من وضو بگیر<BR>سجاده ام ، بایست کنارم<BR>رو کن به من که قبله عشاقم<BR>آنگه نماز را ،<BR>با بوسۀ بلند قامت ببند!</P> <P>لیلی<BR>با من بودن خوب است ،<BR>من می سرایمت </P> <P>                                          " نصرت رحمانی "</P> Sat, 05 Jul 2008 19:26:23 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=myhouse&postid=96 myhouse http://myhouse.blogfa.com/post-96.aspx http://myhouse.blogfa.com/post-95.aspx  </P> <P>بگشای بند موی و بیفشان<BR>شب را میان شب</P> <P> </P> Thu, 03 Jul 2008 16:59:15 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=myhouse&postid=95 myhouse http://myhouse.blogfa.com/post-95.aspx http://myhouse.blogfa.com/post-94.aspx <BR>دلم ، نمی دونم گرفته یا نه ، اما می دونم بیشتر از هر وقت دیگه ای احساس تنهایی می کنم...<BR> Wed, 02 Jul 2008 20:50:53 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=myhouse&postid=94 myhouse http://myhouse.blogfa.com/post-94.aspx http://myhouse.blogfa.com/post-92.aspx دلم هوای خزان کرده ست<BR>دلم هوای کوچ پرنده های غریب<BR>و پا به پای تمام نقوش بیزاری<BR>دلم هوای پژمردن کرده ست<BR>چه بی تفاوتی تلخی<BR>دلم هوای مردن کرده ست<BR>کجاست یار ؟<BR>               کجاست ظلمت ؟<BR>                                      - بیغوله ؟<BR>                                                  کوچه ؟<BR>                                                           تنهایی<BR>دلم هوای مردن کرده ست . </P> <P>  "علی باباچاهی"</P> Mon, 09 Jun 2008 20:51:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=myhouse&postid=92 myhouse http://myhouse.blogfa.com/post-92.aspx http://myhouse.blogfa.com/post-91.aspx ایلیا 3 سالشه ، هر دو تا پاهاش شکسته ، امروز عملش کردن . <P></P> <P>یاسین 5 سالشه ، یه تیکه از پوست صورتش رفته و باید در چند مرحله جراحی پلاستیک بشه . دیشب اولین مرحله اش انجام شد . </P> <P>باباشون حالش خوبه ، اما ... <BR>مادرشون ... هنوز به هوش نیومده ...  </P> <P>خواهش می کنم دعا کنید ... برای سلامتی یه مادر ... </P> <P>اضافه شد :<BR>مادربچه ها یه کم بهتره ، اما هنوز کاملا به هوش نیومده . من دلم روشنه . </P> <P>اضافه شد :</P> <P>به هوش اومد . خدا رو شکر . </P> Thu, 05 Jun 2008 20:10:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=myhouse&postid=91 myhouse http://myhouse.blogfa.com/post-91.aspx http://myhouse.blogfa.com/post-90.aspx شدم مثل آدم آهنی . هیچ احساسی ندارم . پرم از هیچ ، از پوچ . هیچ چیز خوشحالم نمی کنه ، هیچ چیز ضربان قلبمو تند یا کند نمی کنه . قلبم شده یه تیکه یخ ، یه تیکه سنگ .روحم فرار کرده و از من دوره . هیچ حرفی ندارم بگم . هیچ واژه ای همراهیم نمی کنه . نفهمیدم چی شد ... <BR>چطور همه چیزو از دست دادم ؟ یه روزایی بود که یه نسیم ملایم -  ملایمترین نفس آسمون - قلبمو می لرزوند ، یه روزایی که پر بودم از حرف و برای نوشتن وقت کم میاوردم ، یه روزایی که آسمون با همه پهناش تو چشمای من جا میشد ، یه روزایی که پر بودم از همه چیز ، از زندگی . نفهمیدم چی شد ... <BR>هر چی جلوتر می رم ، همه چیز کمرنگتر می شه ، همه حس هام بی حس تر می شن . بی تفاوت تر می شم ؛ خالی تر می شم . خالی تر ، باز هم خالی تر ... <BR>نمی دونم چی شد ؟ چی شد که کم آوردم ؟ چیو کم آوردم ؟ <BR>منی که با درختا و ابرا و آسمون و باد و ستاره ها ، حرف ها داشتم برای گفتن ، حالا هیچی ندارم برای بودن ؟ <BR>نمی فهمم چی شدم ؟ نمی فهمم ...<BR>چرا اینقد خسته دل و بی روح شدم ؟ چرا هیچ حرفی ندارم ؟ از اول همین جوری بودم ؟ </P> <P></P> <P> </P> <P>آدم وقتی دلش پره ، دلش از دست زندگی و آدما پره ، دلش از حسای سفید و سیاه پره ؛ می خنده ، جیغ می کشه ، گریه می کنه ، خلاصه خالیش می کنه ، <BR>اما آدم ، وقتی دلش خالی باشه از هر چیز ؛ نه اشک داره برای ریختن ، نه بغض برای بلعیدن ، نه حرف برای گفتن ، نه جیغ برای کشیدن . <BR>آدم باید با دل خالی چه کار کنه ؟ <BR>.<BR>.<BR>.<BR>چه کنم با این همه هیچ ؟ </P> <P> </P> Tue, 03 Jun 2008 13:42:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=myhouse&postid=90 myhouse http://myhouse.blogfa.com/post-90.aspx http://myhouse.blogfa.com/post-89.aspx حرفی نیست ! من اما ، هســـــــــــتم . <BR>من که جایی ندارم برم ، دارم ؟<BR>من همیشه همین جام . <BR></P> Thu, 29 May 2008 10:33:17 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=myhouse&postid=89 myhouse http://myhouse.blogfa.com/post-89.aspx http://myhouse.blogfa.com/post-88.aspx دستی فضای سبز پریدن را <BR>در پنجه اش فشرد<BR>و جوهر پرش<BR>در استوانه ی سقوط ،<BR>                         فرو ریخت<BR>خون پرنده<BR>آیینه شد<BR>و آیینه<BR>در بازتاب واژه ی پرواز<BR>تا دره های حنجره ی خونبار <BR>                                   جاریست<BR>اینک پرنده ، اینک پر<BR>و آیینه ی شکسته ی پرواز<BR>وقتی که میله های قفس را<BR>از بر می خواند </P> <P>                                                                      "فرخ تمیمی"</P> Sat, 26 Apr 2008 20:10:52 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=myhouse&postid=88 myhouse http://myhouse.blogfa.com/post-88.aspx